Echoes of the Soul in Two Tongues
Czekam na próżno
Momenty nie scalają się ku sobie
Złoto- kolorowe liście,
Wiatr ciepły w deszczu
moczy krainę .
Krzyczące dzieci, wyskakujące z deski
ów drzewa
na gołą,
czystą wodę
Pozbawioną jakiekolwiek
roślinności, czy ptaków pływających
Prosto na główkę .
Myślące,że są NIE
pokonane,
nieskazitelne,
takie beztroskie,
niewinne,
a już od urodzenia przecież
Z wielkim ciężarem na plecach.
Jakże,przytłaczająca myśl ,
że wszyscy są winni...
Już tego
Że po prostu sobie są
Tak sobie.
,,PYTANIA”
Deszczu jeszcze nie napłakały łzy.
To źle,że zaczęli beze mnie … Nawet moja obecność
Jest jeszcze niepisaną prozą, czyimś wersetem
Zbragnionym cytatem myśli
I zaczyna to się nawet podobać temu Co na górze pisze zwrotki
Opadającym wzrokiem , spojrzeniem Uciekającym od trudnych pytań
O sens Istnienia
I samego bycia Bez nikogo.
Moje pierwsze słowo
To Cisza
Która głośniejsza
Jest za
Życia.
Która w sobie ma pragnienia
I nie odpuszcza
Swe marzenia.
Która w sposób ciągły
Pokonuje poglądy
Nie dając się obejść
I w ciszy się zmądrzeć.
,,A by tak sobie”
Na co ci to było
Nie wyobrażasz sobie tego świata beze mnie
Z naturą nie wygrasz
I tak ona postawi cały świat na głowie
A tobie opowie jak to gdzieś,kiedyś
może się stało,ale zbyt szybko przeszło niezauważalnie.
Skeczowe ponaglania do świata by przyjęło Boga
Młodzi duchem,z wiarą w ciele
Brakiem czynu
Nadchodzi burza z błyskawicami
A śnieg bez deszczu
Wiatr bez chłody i ciepła
Nauczyć możesz mnie czytać
Pisać wykorzystam bym później.
,,Świetni ludzie”
A potem by im powiedzieli,że to jakiś tam żart
Oni niby i w to by uwierzyli.No właśnie-niby
Poza tym dlaczego miało by tak nie być?
Na obecną chwilę mamy jesień z przejściami zimy
Mróz,gołoledź i osmutniali ludzie o których się pisze mnóstwo
Jak za komuny.Wszystko szare,jedynie inni-kolorowi,weseli
A i podając pomocną dłoń,której nie chcą a stają się przestraszeni
Mówimy lekko otwierając usta do licha na Boga co ja tu robię?
Ja to chyba z innej planety pochodzę.